شایع این است که بزرگسالان نسل گذشته بیشتر از بزرگسالان نسل حاضر خود را وقف والدین سالخورده شان می کردند. گرچه این روزها فرزندان بزرگسال وقت کمتری را در مجاورت والدینشان می گذرانند، ولی علت آن بی توجهی یا غفلت نیست. علت این که این روزها در مقایسه با گذشته تعداد کمتری از سالخوردگان با نسل جوان زندگی می کنند میل به استقلال است که افزایش سلامتی و امنیت مالی آن را امکان پذیر ساخته است. با این حال دو سوم سالخوردگان در ایالات متحده حداقل نزدیک یکی از فرزندانشان زندگی می کنند و فراوانی تماس از طریق دیدار و تلفن زیاد است.

میانسالی زمانی است که بزرگسالان روابط با والدینشان را مانند سایر روابط نزدیک خود، ارزیابی مجدد می کنند. خیلی از فرزندان بزرگسال قدر زحمات و سخاوتمندی والدینشان را می دانند و آنها را تحسین می کنند. در کشورهای غیر غربی، سالخوردگان اغلب با فرزندان متأهل خود زندگی می کنند. تبادل کمک بین فرزندان بزرگسال و والدین سالخورده ی آنها با شرایط خانوادگی گذشته و فعلی ارتباط دارد. اگر روابط خانوادگی وقتی که بچه ها بزرگ می شوند صمیمانه بوده باشد، کمک بیشتری مبادله می شود. در ضمن، والدین به فرزندان مجرد بیشتر از متأهل کمک می کنند و فرزندان به والدین بیوه و علیل خود کمک بیشتری می کنند. در عین حال، در سال های بزرگسالی، تغییراتی در کمک رسانی صورت می گیرد. توصیه ی والد به فرزند، کمک به خانه داری، هدیه دادن و کمک مالی کاهش می یابد، در حالی که کمک فرزند به والد به شکل های مختلف بیشتر می شود( روسی و روسی، 1991).

گرچه اغلب فرزندان بزرگسال با اشتیاق کمک می کنند، مراقبت از والدی که بیماری مزمن دارد یا معلول شده است، بسیار استرس زا است. در حالی که فرزندان روز به روز مستقل تر می شوند، وضعیت والد معمولاً بدتر می شود و تکلیف پرستاری و هزینه های آن سنگین تر می شوند. بزرگسالانی که با والدین بیمار خود محل سکونت مشترک دارند- نزدیک به 10 درصد مراقبت کنندگان- دچار استرس بیشتری می شوند( مارکس، 1996). علاوه بر عواملی که یاد شد، والد و فرزندی که سال ها جدا از هم زندگی کرده اند، معمولاً دوست ندارند با هم زندگی کنند. بر شر کارهای روزمره و سبک های زندگی در گیری هایی ایجاد می شود.

مراقبت جانشین در منزل( به وسیله ی عضو غیر خانواده) معمولاً پر هزینه است و تعداد کمی از افراد تمایل دارند والدین خود را به خانه ی سالمندان بفرستند. در حال حاضر فرزندان بزرگسال گزینه های محدودی برای مراقبت از والدین خود دارند. به این منظور می توان از راهبردهای مقابله ی مؤثر، حمایت اجتماعی، امکانات جامعه و مسئولان کمک گرفت.