مهارت گوش دادن

گوش دادن مهم ترین مهارت ارتباطی است که می‌تواند باعث ایجاد و تداوم احساس صمیمیت شود. وقتی خوب گوش می‌دهید، همسرتان را بهتر درک می‌کنید، دقیقاً با وی همساز می‌شوید، از رابطه‌ی زناشویی تان بیشتر لذت می‌برید و بدون ذهن خوانی، دلیل گفتار و رفتار همسرتان را می‌فهمید. گوش دادن نوعی تعهد و ارج نهادن به همسرتان است. گوش دادن تعهدی برای درک و همدلی، کنار گذاشتن علایق، نیازها و پیش داوری‌های خود، برای دیدن مسائل از نگاه همسرتان است. هم چنین گوش دادن، نوعی ارج نهادن به همسرتان نیز هست، چون بیانگر این پیام است: " من به تو توجه دارم و می خواهم بدانم که فکر، احساس و خواسته‌ی تو چیست".

گوش دادن به گفته‌های همسرتان چیزی فراتر از صرفاً ساکت ماندن به هنگام صحبت کردن او است. گوش دادن واقعی با قصد شما مشخص می شود. اگر قصد شما، درک، لذت بردن، آموختن از یا کمک کردن به همسرتان باشد، پس واقعاً گوش می‌کنید.

بسیاری از زوج‌ها، به ندرت واقعاً به یکدیگر گوش می‌کنند. آن ها درگیر گوش دادن کاذب می‌شوند. در گوش کردن کاذب، قصد شما درک کردن، لذت بردن، یاد گرفتن یا کمک کردن نیست. بلکه قصد شما به یک یا چند تا موانع متعدد گوش کردن آلوده می‌شود.

موانع گوش دادن

  1. ذهن خوانی: وقتی نسبت به آنچه که همسرتان می‌گوید، بی توجه یا بی‌اعتماد هستید و در عین حال سعی می‌کنید معنای واقعی حرف او را بفهمید در واقع در حال ذهن خوانی هستید. کسانی که ذهن خوانی می‌کنند معمولاً به حالت های ظریف همسرشان مانند لحن صدا، حالت چهره و وضعیت بدنی، اهمیت بیشتری می‌دهند و در سایه‌ی حدس های خود محتوای واقعی گفته های همسرشان را نادیده می‌گیرند.
  2. مرور ذهنی: در این جا به قدری به مرور ذهنی چیزی که بعداً می خواهید بگویید مشغول می‌شوید که هرگز واقعاً آنچه را که همسرتان می‌گوید، نمی‌شنوید. گاهی اوقات ممکن است زنجیره‌ی کاملی از حرف‌ها را در ذهنتان مرور کنید: من خواهم گفت............، بعد همسرم خواهد گفت...........، آن وقت خواهم گفت...........
  3. گوش دادن انتخابی: به این معنی است که شما به برخی از چیزها گوش می‌کنید و به برخی دیگر گوش نمی‌دهید. برای مثال ممکن است گوش‌های شما فقط تا زمانی خوب کار کنند که همسرتان شروع به صحبت درباره ی خانواده‌ی خودش می‌کند.
  4. قضاوت کردن: به این معنی است که شما گوش کردن به همسرتان را به دلیل قضاوت منفی متوقف می‌کنید یا فقط برای سرزنش کردن و برچسب زدن منفی به همسرتان گوش می‌کنید.
  5. خیال پردازی: ممکن است به راحتی گوش دادن به او را متوقف کنید و درگیر خیال پردازی‌هایتان شوید.
  6. نصیحت کردن: یعنی خیلی زود شروع به نصیحت کردن می‌کنید. کنجکاوی شما برای یافتن یک راه حل درست و میل شما به درست کردن همه چیز، شما را از شنیدن حرف‌های همسرتان و درک نیاز او به شنیده شدن غافل می‌کند.
  7. یک به دو کردن: شما فقط برای مخالفت کردن، جرو بحث کردن و مباحثه کردن گوش می کنید، بنابر این موضعی اتخاذ کرده و بدون توجه به این که همسرتان چه می‌گوید از آن دفاع می‌کنید. در بسیاری از روابط مشکل دار، یکی به دو کردن سبک ارتباطی رایج است.
  8. حق به جانب بودن: این مانع شما را از گوش دادن به هر چیزی که حاکی از آن است که شما صد در صد کامل نیستید، باز می‌دارد. برای اجتناب از هر چیزی که نشان دهنده‌ی اشتباه شما باشد، دروغ می‌گویید، داد و فریاد می‌کنید، موضوع بحث را عوض می‌کنید، دست به توجیه می‌زنید، طفره می روید، بهانه می‌آورید، تهمت می‌زنید یا به شیوه‌های دیگر از انتقاد فرار می‌کنید.
  9. منحرف کردن بحث: هر وقت صحبت راجع به شخص شما تهدید کننده باشد، خیلی زود موضوع را عوض کرده یا آن را به شوخی می‌گیرید. در واقع با عوض کردن موضوع و شوخی کردن، از گوش دادن به نگرانی‌های جدی همسرتان اجتناب می‌کنید.
  10. تسکین دادن: در این حالت خیلی زود با گفته‌های همسرتان موافقت می‌کنید و با گفتن بله حق با شما است..........می دانم............متأسفم...........درستش می‌کنم، وسط حرف او می‌پرید و به همسرتان فرصت کافی برای بیان افکارش نمی‌دهید.

شما می توانید فوری شروع کنید تا شنونده‌ی خوبی شوید.

برگرفته از کتاب مهارت های زناشویی، نویسنده متیو مک کی، پاتریک فنینگ و کیم پالک، ترجمه دکتر شهرام محمد خانی و قدرت عابدی، انتشارات ورای دانش