رشد اجتماعی نیز که در طی آن کودک با معیارها، ارزش ها و رفتارهای مورد پسند فرهنگ و جامعه آشنا می شود، تا حدودی از رشد حرکتی  او تأثیر پذیر است. به موازات رشد کودک در جهات حرکتی، استقلال بیشتر در او ایجاد می شود و همچنانکه نیاز او به دیگران کاسته می شود، توانایی او در ایجاد روابط اجتماعی با همنوعان افزایش می یابد و از این راه می تواند هر چه بیشتر وارد اجتماع بزرگتر شده و نقش های اجتماعی را ایفا کند.

این ارتباط از همان حرکات و جنب و جوش های اولیه نوزاد شروع می شود و تا دوران کودکی و نوجوانی و بعد از آن، با افزایش چشمگیری ادامه می یابد. شرکت نوجوانان در فعالیت های اجتماعی، بازی ها و مسابقات و ...... که نمونه هایی از رشد اجتماعی در آنهاست، همگی مرهون رشد مهارت های حرکتی نیز می باشد. کودکان و نوجوانان از راه بازی و شرکت در این فعالیت ها، روش همکاری با دیگران و رعایت حال آنها را آموخته و از حالت خودخواهی و خود محوری خارج می شوند

منبع: کتاب روانشناسی رشد 1 با نگرش به منابع اسلامی از دفتر همکاری حوزه و دانشگاه انتشارات سمت.

 

. . .

اجتماعی شدن به معنای یافتن جایگاه خود در جریان زندگی است. این مفهوم به معنای زندگی مسالمت آمیز با دیگران و سازگاری با آن ها نیست، بلکه به این معنا است که فرد یاد بگیرد در این دنیای آشفته و شگفت انگیز، زندگی موفقی داشته باشد. شما به عنوان پدر و مادر  وظیفه دارید این مهارت را به فرزندتان بیاموزید. یادگیری این مفهوم تدریجی است و مراحل عینی و قابل ارزیابی دارد که باید آن ها را پشت سر گذاشت. والدین این فرآیند اجتماعی شدن را با راهنمایی فرزندانشان در زمینه ی این که هنگام بازی باید قوانین را رعایت کرد یا نباید تمام شیرینی ها را به تنهایی خورد آغاز کنند.

برای یک کودک خردسال این فرآیند با درک این نکته آغاز می شود که این جهان  حول محور او نمی گردد. هر یک از ما بالاخره باید با این واقعیت روبرو شویم که جزئی از یک چیز بزرگتر هستیم. هدف والدین باید این باشد که به کودک بیاموزند مسئولیت خود را در قبال کمک به تأمین رفاه کل گروه بپذیرد. بنابر این به فرزندانتان بیاموزید که یک شهروند مسئولیت پذیر باشند. به فرزندانتان کمک کنید روابطی صمیمی و توأم با اعتماد با دیگران . . .

نقش خانواده در اجتماعی شدن

خانواده می تواند عنصر اصلی در روند اجتماعی شدن فرد باشد. خانواده ها در نقاط شهری بزرگ و صنعتی به علت تغییرات در روابط اجتماعی تا حدود زیادی دارای بن بست هستند. توانایی ایجاد روابط دوستانه با دیگران اساساً در خانواده آموخته می شود. وقتی والدین روابط بهتری با فرزند خود دارند، او را به ارتباط صمیمانه با دیگران نیز تشویق می کنند و خود نوجوان نیز یادگرفته است که چگونه با دیگران روابط صمیمانه برقرار کند. ارتباط شفاف و راحت، حمایت متقابل، پیوند عاطفی و کنترل متعادل در کاهش تعارض بین والدین و نوجوان مؤثر است.

نقش همسالان در اجتماعی شدن

بدون شک با افزایش سن کودکان و ورود به اجتماع بزرگ تر همسالان تأثیر خانواده کم رنگ تر می شود. انتخاب دوستان توسط نوجوان یا جوان بر اساس شباهت هایی که بین خود و آنان می بینند صورت می گیرد و در صورتی که چنین شباهتی وجود نداشته باشد، یا با آنان ترک دوستی می کند یا سعی می کند رفتار خویش را با آنان تغییر دهد.یکی از راه های . . .